กาลครั้งนึงเมื่อฉันเป็น "ธาลัสซีเมีย"

Posted on | วันอังคารที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 | 4 Comments

"ธาลัสซีเมีย" ชื่อนี้น้อยคนนักในประเทศไทยที่ไม่รู้จัก เป็นโรคประจำตัวที่ทรมาณผู้ป่วยทั้งด้านจิตใจ และ ร่างกาย ต้องเป็นภาระของครอบครัว วันนี้ผมจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับธาลัสซีเมียครับ

เด็กคนนึงที่่หวังจะเป็นคนธรรมดา วิ่งเล่น ร่าเริง สดใส ตามประสาเด็กๆแต่วันๆนึง ชีวิตของเด็กคนนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงด้วยโรคร้ายที่มาจากไหนไม่รู้ที่ชื่อว่า "ธาลัสซีเมีย"



เมื่อเด็กธาลัสซีเมียคนนั้นรู้ว่าตนเองเป็นธาลัสซีเมีย เขาเลือกที่จะโกหกตัวเอง เลือกที่จะมีชีวิตไม่ใช่แบบอย่างที่คนเป็นโรคธาลัสซีเมียทั่วๆไปทำกัน เขาอยากจะปฎิบัติตัวเหมือน เล่นเมือนเดิม กินเหมือนเดิม ทำตัวแบบๆเดิมแต่ทว่าเขารู้สึก "เหนื่อย" และ "เพลีย" จนไม่สามารถทำได้บ่อยครั้งนัก

เขาเองไม่อยากให้ใครทราบว่าเขานั้นเหน็ดเหนื่่อยเพียงไรจากการเป็นโรคนี้ เขาไม่แสดงอาการให้เห็น เขาอยากเป็นเหมือนคนปรกติ เขาไม่ใช่ธาลัสซีเมีย แต่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ เวลาผ่านไปเขาค่อยๆซีดลงๆจนกระทั้งต้องได้รับการให้เลือด

เด็กคนนั้นแต่ละครั้งที่เขาให้เลือด เขาต้องเจ็บตัวมาก เพราะเส้นเลือดน้อย หาไม่เจอ เจาะแล้วเส้นแตก ต้องทำซ้ำๆ 5 - 8 รอบจนกระทั้งเส้นบางที่ใช้ไม่ได้ น้ำตาไหลออกจากตานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาเปลี่ยนสิ่งนี้ไม่ได้เขาต้องทนกับมันซ้ำๆ

ธาลัสซีเมียขำๆต่อการโดนแบบนี้

การให้เลือดแต่ละครั้งก็เพิ่มจำนวนธาตุเหล็ก เขาไม่อยากเจ็บตัวเพิ่ม ก็ต้องเจ็บตัวเพิ่มขึ้นเพื่อรักษาชีวิตของผู้ป่วยโรคนี้ให้รอด เด็กคนนั้นเข้าใจว่าต้องมาให้ยาขับเหล็กอีก

เด็กคนนี้เคยคิด คิดว่าทำไมต้องเลือกให้เขาเป็น ?? เขาอยากมีชีวิตธรรมดาแต่โรคธาลัสซีเมียสร้างเขาให้เป็นตัวประหลาด และ น่าเอ็นดูในสายตาคนอื่น

มีคนเคยพูดอะไรหลายๆอย่างกับเด็กคนนี้ เช่น
- แบบนี้จะไหวเหรอ??
- แฟนแบบนี้ฉันไม่เอาหรอก
- ดูหน้ามันดิ 555
- ดำ แห้ง ??

การที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่อยากจะเป็น มันน่ารังเกียจขนาดนี้เชียวเหรอ ??

นานๆไปเด็กธาลัสซีเมียคนนี้ปวดท้อง ไม่รู้เป็นเพราะสาเหตุอะไร กระเพาะก็ไม่ใช่ พอหมอตรวจอาการของโรคดีๆพบว่าเด็กคนนี้เป็นนิ่วในถุงน้ำดีเพิ่มขึ้นอีก.... เจ็บเพราะเข็มแล้วต้องมาเจ็บเพราะเลือดอีก

เด็กธาลัสซีเมียคนนี้ต้องผ่า แล้วก็สำเร็จ นิ่วออกแต่เขาเสียอวัยวะสำคัญไป เขาไปครบ 32 ประการอีกต่อไป ชีวิตขาดความสมดุลแล้ว!

จนบัดนี้เด็กคนนี้ยังต้องให้เลือด และ ขับเหล็กต่อไป ไปอีกนานเท่าไรไม่รู้ และ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีชีวิตเดินต่อไปได้อีกนานเท่าไร

เด็กธาลัสซีเมียคนนั้นคือผมเอง...

Comments

4 Responses to “กาลครั้งนึงเมื่อฉันเป็น "ธาลัสซีเมีย"”

  1. zesiannoyam zerena
    6 ธันวาคม 2555 10:12

    สู้ๆนะคะ .... ถึงเราจะเป็นแค่แบบพาหะ แต่เราก็เข้าใจเธอ ^^

  2. ทักษิณา แจ่มกระจ่าง
    20 มกราคม 2556 07:09

    ขอเป็นกำลังใจให้คะ

  3. Nutchalit
    1 กุมภาพันธ์ 2556 09:04

    อย่าเพิ่งท้อน่ะค่ะ

  4. Supaporn Bumrungchit
    21 กุมภาพันธ์ 2557 08:05

    ธาลัสซีเมียกับพวกเรามันคือเงาของกันและกันอย่ากังวลเลยค่ะ
    ยังไงก็แยกจากกันไม่ได้ ใช้ชีวิตต่อไปให้มีความสุขกับมันดีกว่าค่ะ

Leave a Reply

ผู้ติดตาม

กด+เป็นกำลังใจให้สยามธาลัสซีเมียบล็อกครับ